Peccary (Javelina)

  Peccary (Javelina)

Peccary (Javelina) Η Peccaries είναι μεσαίου μεγέθους, ακόμη και οπληφόρα θηλαστικά με δάχτυλα. Σήμερα υπάρχουν τέσσερα ζωντανά είδη πεκαριών, που βρίσκονται από τις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της Κεντρικής Αμερικής και στη Νότια Αμερική και το Τρινιντάντ. Τα κολάρα peccaries είναι γνωστά ως javelinas. Ένα δεύτερο είδος είναι το ασπροχειλικό πεκάρι (Tayassu pecari), το οποίο απαντάται στα τροπικά δάση της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής.

Το τρίτο είδος, το Chacoan peccary (Catagonus wagneri), είναι το πλησιέστερο ζωντανό σε σχέση με τον εξαφανισμένο Platygonus pearcei. Βρίσκεται στον οικότοπο ξηρών θάμνων ή Τσάκο της Παραγουάης, της Βολιβίας, της Αργεντινής και της Νότιας Βραζιλίας. Ένα τέταρτο είδος, το Giant Peccary (Pecari maximus) ανακαλύφθηκε πρόσφατα στον Αμαζόνιο της Βραζιλίας.

Τα Peccaries είναι παρόμοια με τους οικόσιτους χοίρους μόνο που δεν μπορούν να εξημερωθούν λόγω της επιθετικής φύσης τους και είναι πιθανό να προκαλέσουν τραυματισμό ή να σκοτώσουν ανθρώπους. Η λέξη javelina είναι μια ισπανική λέξη που σημαίνει «ακόντιο» ή «δόρυ» καθώς έχουν αιχμηρούς χαυλιόδοντες. Τα Peccaries δεν είναι μέλη της οικογένειας των τρωκτικών ή της οικογένειας των χοίρων.



Περιγραφή Peccary

Τα πεκάρια έχουν μήκος μεταξύ 90 – 130 εκατοστών (3 – 4 πόδια) και οι πλήρως ενήλικες ζυγίζουν μεταξύ 20 – 40 κιλών (44 – 88 λίβρες). Τα Peccaries έχουν μια εντυπωσιακή ομοιότητα με τους χοίρους στο ότι έχουν ένα χοιρινό ρύγχος που καταλήγει σε έναν χόνδρινο δίσκο. Έχουν πολύ μικρά μάτια και μικρά αυτιά. Ακριβώς όπως οι χοίροι, χρησιμοποιούν μόνο τα μεσαία δύο ψηφία των οπλών τους για περπάτημα. Το στομάχι τους δεν είναι μηρυκαστικό, αν και έχει τρεις θαλάμους και είναι πιο περίπλοκο από αυτό των χοίρων.

Χοίρος της Νότιας Αμερικής χαυλιόδοντες είναι κοντοί, ίσιοι και αιχμηροί ενώ οι χοίροι έχουν μακριούς, καμπυλωτούς χαυλιόδοντες. Οι χαυλιόδοντες τους χρησιμοποιούνται για άμυνα. Τα σαγόνια τους είναι καλά προσαρμοσμένα για τη σύνθλιψη σπόρων και τον τεμαχισμό των ριζών των φυτών. Τα Peccaries έχουν αρωματικούς αδένες κάτω από κάθε μάτι και στην πλάτη τους που χρησιμοποιούνται για τη σήμανση περιοχών. Έχουν κακή όραση αλλά πολύ καλή ακοή.

Peccary Habitat

Τα Peccaries ζουν σε ερημικές περιοχές πλούσιες σε βλάστηση ή περιοχές με φαράγγια και γκρεμούς όπου το νερό είναι κοντά. Τα Peccaries περνούν τον περισσότερο χρόνο τους ξεκουράζονται και τρέφονται. Η ανάπαυση συμβαίνει κυρίως σε παραδοσιακούς χώρους κλινοστρωμνής που βρίσκονται σε χαμηλές περιοχές με πυκνή βούρτσα ή σπηλιές σε όλη την επικράτειά τους. Οι χώροι κρεβατιού προσφέρουν μαλακό έδαφος για να ξαπλώσετε και προστασία από τα αρπακτικά και τις καιρικές συνθήκες.

Δίαιτα Peccary

Τα Peccaries είναι παμφάγα ζώα και εκεί η διατροφή αποτελείται από μικρά ζώα, γρασίδι, σπόρους, ρίζες, φραγκόσυκο κάκτο και φρούτα. Τα πεκάρια συνήθως βγαίνουν τα βράδια και νωρίς το πρωί για να αναζητήσουν τροφή. Αν και δεν θεωρούνται αρπακτικά, είναι γνωστό ότι επιτίθενται σε άλλα ζώα.

Συμπεριφορά Peccary

Τα πεκάρια είναι κοινωνικά ζώα και μπορούν να σχηματίσουν κοπάδια με περισσότερα από 100 άτομα, αν και 6-12 ζώα είναι φυσιολογικό. Τα Peccaries είναι εδαφικά ζώα και οι περιοχές μπορεί να κυμαίνονται από 75 έως 700 στρέμματα. Εκτός από το μαρκάρισμα των εδαφών τους με τους αρωματικούς αδένες τους, σημαδεύουν και άλλα μέλη των κοπαδιών τους τρίβοντας το ένα πάνω στο άλλο. Αυτή η συμπεριφορά και η έντονη μυρωδιά τους επιτρέπει να αναγνωρίζουν άλλα μέλη της αγέλης τους, παρά το γεγονός ότι έχουν μυωπική όραση (μυωπία). Η έντονη μυρωδιά τους σημαίνει ότι πιθανότατα θα μυρίσετε ένα πεκάρι πριν το δείτε πραγματικά, ωστόσο, τα Peccaries είναι αρκετά καθαρά ζώα, που πατούν την άμμο στην κοιλιά τους με μια κίνηση καθαρισμού.

Εάν τους πλησιάσει κάποιος εισβολέας, οι πεκάριοι χτυπούν τους χαυλιόδοντές τους και μερικές φορές επιτίθενται στον αντίπαλό τους. Τα κυριότερα αρπακτικά του πεκάρι περιλαμβάνουν κογιότ , λιοντάρια του βουνού και άνθρωποι.

Αναπαραγωγή Peccary

Τα πεκάρια δεν έχουν συγκεκριμένη περίοδο αναπαραγωγής και ζευγαρώνουν όλο το χρόνο αλλά ιδιαίτερα την περίοδο των βροχών. Το κυρίαρχο αρσενικό peccary κάνει γενικά όλο το ζευγάρωμα. Τα μητρικά κρησφύγετα βρίσκονται σε κούφια κορμούς ή κοιλότητες στο έδαφος. Από 1 έως 3 μικρά γεννιούνται μία φορά το χρόνο μετά από περίοδο κύησης 140 – 150 ημερών.

Όταν το θηλυκό πρόκειται να γεννήσει, θα αποσυρθεί από το υπόλοιπο κοπάδι για να εμποδίσει τα άλλα μέλη να φάνε το νεογέννητο. Επιστρέφει μετά από μια μέρα αλλά εμπιστεύεται τα μικρά της μόνο με τις μεγαλύτερες αδερφές του νεογέννητου. Τα μικρά απογαλακτίζονται στους 2 – 4 μήνες. Τα πεκάρια φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα μεταξύ 11 και 14 μηνών. Η μέση διάρκεια ζωής ενός πεκάριου είναι 10 χρόνια στη φύση και έως 24 χρόνια στην αιχμαλωσία.

Κατάσταση διατήρησης του Πεκκαρίου

Τα Peccaries είναι θηράματα. Στην Αριζόνα τους κυνηγούν με τόξα και βέλη, πιστόλια και τουφέκια. Ο πεκάρι του Τσακόα καταγράφεται ως «Κινδυνεύον», αντιμετωπίζοντας πολύ υψηλό κίνδυνο εξαφάνισης, από την IUCN, κυρίως λόγω απώλειας οικοτόπων, αλλά και επειδή κυνηγιέται για κρέας θάμνων (άγριο κρέας).